Jola's podcast

Witam, tu Jola.

Dzisiaj opowiem wam trochę o barwach, czyli kolorach po polsku.

Jak wszyscy wiemy, niebo jest niebieskie, trawa zielona, a polskie tramwaje - czerwone. Polska flaga jest biało-czerwona. Fioletowe są fiołki, granatowe szkolne mundurki, forsycje kwitną na zółto, zaś magnolie na biało.

Morze może mieć kilka kolorów: od niebieskiego po turkusowy i szmaragadowy.

Osobiście lubię kolory pastelowe, jak kolor piaskowy, szczególnie latem. Krzykliwe kolory, jak seledynowy albo strażacki czerwony kompletnie nie są w moim guście.

Jesienią wolę beże połączone z popielatowymi dodatkami.

W Polsce kolor czarny oznacza żałobę, biały - niewinność, zielony - nadzieję, a żółty - zazdrość.

A jako dodatek - wierszyk Jana Brzechwy o kolorach:

Malarz wciąż zachodził w głowę:
Są kolory i odcienie,
Każdy inną ma wymowę,
Każdy jakieś ma znaczenie.

Aż podsłuchał raz w farbiarni,
Jak sprzeczały się kolory:
- Żółty trzyma się najmarniej,
Żółty jest na zazdrość chory.

- Też gadanie... Zresztą zgoda,
Mnie zazdrosne lubią żony,
Taka jest w tym roku moda:
Żółty kolor, nie czerwony.

Mruknął czarny: - Czy należy
W takie wdawać się rozmowy?
Jak czerwony się zaperzy,
To się robi fioletowy.

- Zamilcz! Wszystkim się podoba
Modny kolor fioletowy,
A ty jesteś co? Żałoba!
Ciebie lubią tylko wdowy.

- Lepszy czarny jest niż biały!
- Lepszy biały, za to ręczę,
Wszak się na mnie poskładały
Barwy, które tworzą tęczę.

- Tylko panny i oseski
Białym chlubią się kolorem...
- A niebieski
- Co niebieski?
- Jego tu na świadka biorę.

Rzekł niebieski: Słów mi szkoda.
Każdy z czasem wypłowieje.
A zielony tylko dodał:
- Mam nadzieję... Mam nadzieję...